آرمن ساروخانيان

توردوفرانس ۲۰۰۵ از همان مرحله اول با حوادث زيادى آغاز شد. اين بار خبرى از پرولوگ (مسير مقدماتى كه كمتر از ۸ كيلومتر باشد) نبود و مرحله اول تايم تريلى به مسافت ۱۹ كيلومتر بود. نوارموتيه، نخستين جزيره اى بود كه در تاريخ تور به عنوان مقصد يكى از مراحل در نظر گرفته شده بود و دوچرخه سواران مسيرى را كه با وزش باد شديدى سخت تر شده بود، ركاب زدند.
شنبه نام ديويد زابريسكى كه تا پيش از اين براى همه ناشناس بود، بيش از هر كسى شنيده شد. هموطن و هم تيمى سابق آرمسترانگ در تيم يو اس پوستال كه به تيم CSC پيوسته، با بيست دقيقه و پنجاه و يك ثانيه فاتح مرحله اول بود. دوچرخه سوار اهل يوتا با سرعت متوسط ۶۷۶/۵۴ كيلومتر در ساعت توانست ركورد سرعت در مراحل تايم تريل توردوفرانس را كه به كرگ لمون افسانه اى، ديگر دوچرخه سوار امريكايى تعلق داشت، بشكند. ركورد قبلى ۵۴۵/۵۴ كيلومتر در ساعت بود كه به سال ۱۹۸۹ بازمى گشت.
نفر دوم اين مرحله كسى جز لانس آرمسترانگ نبود كه اين مسافت را تنها با زمان دو ثانيه بيشتر به پايان برد. جرج هينكاپى، ديگر دوچرخه سوار امريكايى و هم تيمى آرمسترانگ در ديسكاورى چنل نيز چهارم شد تا روز نخست با موفقيت كامل امريكايى ها به پايان برسد.
اما روز نخست براى يان اولريش يك كابوس بود. رقيب هميشگى آرمسترانگ در سه كيلومتر مانده به خط پايان ناگهان متوجه دوچرخه سوار امريكايى شد كه با سرعت باد و بدون حتى يك نگاه از كنارش عبور كرد. اين در حالى بود كه آرمسترانگ يك دقيقه بعد از اولريش وارد مسير شد و توانست در همان مرحله اول يك دقيقه و هشت ثانيه از رقيب آلمانى جلو بيفتد. اولريش با اين زمان تنها به مقام دوازدهم اين مرحله رسيد. در ميان مدعيان تنها وينوكوروف قزاق توانست با فاصله اى كمتر از يك دقيقه نسبت به آرمسترانگ دست يابد و با پنجاه و سه ثانيه نسبت به زابريسكى سوم شد.

تصادف بى موقع
اما ضعف مفرط يان اولريش در روز نخست نمى توانست دليلى جز تصادف او با اتومبيل تيمش در تمرينات روز جمعه داشته باشد. دوچرخه سواران تيم تى موبايل روز قبل براى شناسايى مسير رفته بودند و يان اولريش به دليل ترمز ناگهانى اتومبيل اين تيم با برخورد به شيشه عقب مجروح شده بود. اين حادثه حتى ممكن بود به كناره گيرى دوچرخه سوار آلمانى منجر شود. برنارهينو، قهرمان سابق فرانسوى اين مسابقات و كارشناس تلويزيون فرانسه در مورد اين حادثه اظهار نظر جالبى داشت: «اين كمى احمقانه است كه يك روز پيش از شروع تور و در مسيرى كه پر از ميدان است با حداكثر سرعت برانيد. آنها براى تمرين بهتر بود جاده ديگرى را انتخاب مى كردند.»
اما آرمسترانگ در مورد جا گذاشتن يان اولريش پيش از خط پايان مى گويد: «در مورد من و اولريش حرف هاى زيادى زده مى شود، ولى من و يان از يكديگر متنفر نيستيم. در جريان تصادف بد او در تمرينات روز جمعه قرار دارم و او خوش شانس بود كه توانست در مسابقات شركت كند. اين تصادف او را تضعيف كرده بود.»
اولريش، قهرمان تور در سال ۱۹۹۷ و پنج بار نايب  قهرمان تور در مورد عملكرد مرحله اول مى گويد: «اين ضربه روحى سختى براى من بود. سبقت گرفتن آرمسترانگ از شما نمى تواند چندان دلپذير باشد. فكر نمى كردم كه او به اين سرعت مرا بگيرد.» اما براى او هنوز هيچ چيز تمام نشده «هنوز سه هفته باقى مانده و من تمام تلاشم را خواهم كرد.»
اما يوهان برونل، مدير فنى تيم آرمسترانگ نظر ديگرى دارد. او در گفت وگو با آسوشيتدپرس مى گويد: «يان از آمادگى آرمانى اش دور بود. فكر مى كنم دليل اصلى آن تصادف ديروز باشد. فردا ممكن است وضعيت او بدتر باشد. براى يان طبيعى نيست كه در ۱۹ كيلومتر چنين زمان زيادى را از دست بدهد. اين يك شروع خوب براى ما بود. مطمئنم كه يان امروز صبح با احساس خوبى از خواب بيدار نشده. اين ناراحت كننده است، ولى رقابت همين است.»

خبرگزارى فرانسه _ ونوس ويليامز مدعى است پيروزى جالبش در مسابقات امسال تنيس ويمبلدون پاسخ قاطعى از جانب او به كسانى بوده است كه وى را يك نيروى تمام شده در ورزش تنيس تلقى مى كردند.
ونوس كه در نيمه نهايى، ماريا شاراپووا قهرمان روسى دوره گذشته جام و در يك فينال فوق العاده هموطنش ليندسى داونپورت را شكست داد، مى گويد: «تنيس همه چيز زندگى من است. صبح بيدار مى شوم. خودم را مهيا مى كنم. به ميدان مى روم، تمرين مى كنم و عصر هم مسابقه مى  دهم. ساير مسائل در زندگى من جملگى نكاتى درجه دوم اند. اگر ديديد در اوپن فرانسه به نتيجه نرسيدم، بيشتر به دليل ناراحتى شانه ام بود. چيزى كه بعداً رفع شد. من سال پيش به اندازه كافى فرصت تمرين نداشتم اما امسال اوضاع بهتر بوده است و تصميم دارم مسائل گذشته را به فراموشى بسپارم.»
ويليامز كه در فينال بازى سخت و سنگينى را در برابر داونپورت تجربه كرد و در نهايت پنجمين گرند اسلم عمرش را فتح كرد، معتقد است قهرمانى در رقابت هاى امسال ويمبلدون به گونه اى حكم تقدير براى او بوده است. «من هميشه مطمئن بودم كه روزى قهرمانى هايم را در تورنمنت هاى گرنداسلم از سر خواهم گرفت و ناكامى هايم در گرنداسلم ها طى سال هاى اخير باعث نااميدى ام نشده بود. جاى من در جمع قهرمانان است و اين را هميشه مى دانستم.»
پيروزى شنبه شب بر داونپورت در مسابقه اى كلاسيك مانند، سى و سومين قهرمانى ويليامز را در سرى مسابقات رسمى تنيس زنان رقم زد و او حالا از مرز ۱۵ ميليون دلار در آمد طى عمرش گذشته است. ولى اين قهرمانى در پى سالى به دست آمد كه حتى نزديكترن وابستگان ونوس شامل پدرش ريچارد نسبت به وى و توانايى اش براى اوجگيرى دوباره قطع اميد كرده بودند. به واقع تا قبل از قهرمانى ونوس در تورنمنت استانبول در ارديبهشت ماه امسال او به مدت يك سال از فتح هر تورنمنتى عاجز مانده بود. او ويمبلدون امسال را نيز در شرايطى برد كه فقط «سيد» ۱۴ محسوب شده بود. اين مسأله از ديد خود ويليامز هم پنهان نمانده است.
«كسى انتظار اين قهرمانى را نداشت و يقيناً به همين خاطر ارزش بيشترى مى يابد. طى گذشته نزديك چند بار اتفاق افتاد كه احساس كردم وسايل پيشرفت را ندارم و در اين مسابقه و آن مسابقه كم آوردم، اما حالا به فتح مسابقات متعدد بعدى خود مى انديشم و يكى از آنها يو اس اوپن است.»

چرا سرافكندگى؟
در همين حالا داونپورت نيز معتقد است هيچ دليلى براى شرمنده بودن بابت تحمل شكست در مسابقه اى ندارد كه مى توانست فاتح آن باشد. او كه در جدول جهانى تنيس زنان حائز رتبه اول است، در جريان فينال صاحب يك مچ پوينت (امتياز آخر) هم شد اما آن را از دست داد و در نهايت با نزديكترين نتيجه ممكن به ونوس باخت، پس چرا سرافكندگى؟ «اصلاً نيازى به اين كار نيست. من هر كار لازمى را طى اين مسابقه انجام دادم و واقعاً هم به پيروزى بسيار نزديك بودم و فقط يكى دو امتياز كم آوردم. ويليامز هم با زدن چند ضربه عالى و خاص طى مسابقه، بازى را از دست من درآورد. او جنگنده بود و هر گاه كه عقب افتاد بهتر كار كرد و در نتيجه لايق پيروزى بود. به ندرت پيش مى آيد كه من خوب بازى كنم و برنده نشوم و به همين خاطر است كه بايد از ويليامز تجليل شود زيرا در چنين شرايطى از من برده است. مشكلى نيست، من سال بعد براى پس گرفتن اين عنوان به ويمبلدون باز خواهم گشت. اكنون بهتر از تمام سال هاى اخير بازى مى كنم و در نتيجه دليلى براى نااميدى وجود ندارد. مرا دوباره خواهيد ديد.»
مترجم: وصال روحانى

قهرمانان سال هاى گذشته ويمبلدون زنان
۱۹۹۰: مارتينا
ناواراتيلووا (امريكا)
۱۹۹۱: گراف (آلمان)
۱۹۹۲: گراف
۱۹۹۳: گراف
۱۹۹۴: مارتينز (اسپانيا)
۱۹۹۵: گراف
۱۹۹۶: گراف
۱۹۹۷: هينكس (سوييس)
۱۹۹۸: نووتنا (جمهورى چك)
۱۹۹۹: داونپورت
۲۰۰۰: ونوس ويليامز (امريكا)
۲۰۰۱: ونوس ويليامز
۲۰۰۲: هرتا ويليامز (امريكا)
۲۰۰۳: سرنا ويليامز
۲۰۰۴: شاراپاوا (روسيه)

اندى هال
شايعات مدام خبر از انتقال خوسه رينا، دروازه بان ويارئال به ليورپول مى دهد. با ضعف و نمايش هاى عجيب و غريب يرزى دودك درون دروازه و انتقال رسمى كريس كركلند به وست برومويچ، فقط اسكات كارسن جوان است كه روى نيروى جوانى او هم چندان نمى توان حساب كرد. گلى كه سال گذشته «قرمزها» در ديدار با يوونتوس پذيرفتند روى اشتباه مسلم كارسن رقم خورد. به همين دليل است كه بنيتس به هر ترتيب ممكن درپى استخدام او است. اين مسأله هم چندان بى پايه و اساس و فقط به حساب اسپانيايى بودن او نيست. رينا فصل گذشته در ليگ فقط ۱۰ گل در استاديوم خانگى ويارئال (مادريگال) دريافت كرد و با درخشش خود و رساندن ويارئال به عنوان سومى لاليگا كه منجر به صعود مستقيم اين تيم به مرحله مقدماتى ليگ قهرمانان آن هم براى اولين بار در تاريخ حياتش، علاقه بسيارى از تيم ها را به خود جلب كرد. رينا در اين رابطه مى گويد: «فصل گذشته، فصلى موفق در تمام زمينه ها بود. همه اميدوار بودند كه فصلى خوب برايمان باشد و اينكه حداقل بتوانيم جايى در جام يوفا پيدا كنيم. اين اتفاق حتى بهترش هم رخ داد پس مى توانيد تصور كنيد چقدر هيجان زده بوديم.» اين مرد ۲۴ ساله اعتقاد دارد كه روح تيمى فوق العاده كمك كرد تا ويارئال سرجاى خودش باقى بماند و وضعيتش را در حالى كه در هر دو جنبه اروپايى و داخلى مى جنگيد، حفظ كند: «از همان اول هم چيزى كه مى خواستيم، مشخص بود و اين مسأله تا انتهاى فصل همچنان باقى ماند. در جام يوفا كمى بدشانس بوديم اما دركل از نمايش مان راضى بوديم و شايد شايستگى مان خيلى بيشتر از چيزى بود كه نشان داديم.» براى اينكه سال خوبش را كامل كند، رينا براى اولين بار در ماه مه به تيم ملى دعوت شد. به قول لوئيس آراگونس، سرمربى تيم ملى اسپانيا، براى سنجش كيفيت بازى رينا كافى است تا به ژنتيك پى ببريم: «من با پدرش در اتلتيكومادريد بازى كرده ام و مربى اش هم بودم. په په نسخه جوانترى از پدرش است.» همه اين تعريف ها به كنار. رينا كاملاً آگاه است كه چه كار سختى براى گرفتن پيراهن شماره يك تيم ملى اسپانيا از ايكر كاسياس دارد: «در موقعيت هاى تك به تك، شايد ايكر بهترين دروازه بان دنيا باشد. خيلى سريع، چالاك و قوى است و در عين حال بازيكن خلاقى هم هست و همين قضيه باعث مى شود كه او عملاً شكست ناپذير به نظر رسد.»
كار، كار و كار
اين مرد جوان به خوبى مى داند كه نبايد روى افتخاراتش تكيه كند: «با گذشت زمان، شاهد پيشرفت بيشترى خواهيم بود. من مى خواهم تمام جنبه هاى حاكم بر بازى ام را بهبود بخشم. به خصوص در مورد توپ هاى بلندى كه روى دروازه ام مى آيند. هر دروازه بانى مى گويد كه اين منطقه جايى است كه همه ما با مشكل مواجه مى شويم. اينكه چگونه از پس سانتر از جناحين بر مى آييد، چيزى است كه تفاوت دروازه بانى عالى و دروازه بانى معمولى را مشخص مى كند.» رينا خودش را به عنوان پنالتى گيرى قهار نشان داده است اما ضربات آزاد برايش همواره مشكل ساز هستند: «آن ضرباتى كه فكر مى كنى از بالاى تير افقى به خارج مى روند و بعد يكباره درون دروازه جا مى گيرند، مثل كابوسند. در لاليگا، متخصصان ضربات آزاد زياد هستند كه هر روز روى نواختن اين ضربات تمرين مى كنند. وقتى در مقابل لوئيس فيگو يا ماركوس آسانسائو قرار مى گيريد، مى دانيد كه اين ضربات خيلى پيچيده تر مى شوند.» در ليگ برتر هم ضربات آزاد خيلى اهميت دارند و متخصصان زيادى هم آنجا بازى مى كنند. وقتى با او در مورد آن حرف مى زنيم، مى گويد كه با اميد زيادى به بازى در ليورپول نگاه مى كند: «تمام بازيهاى شان را فصل پيش نگاه كردم. بخشى به خاطر اينكه با برخى بازيكنان شان دوست هستم و بخشى هم به اين خاطر كه از تماشاى فوتبال لذت مى برم.» او ادامه مى دهد: «استاديوم، هواداران و مهمتر از همه جو آنجا مرا تحت تأثير قرار داد. از هر جنبه اى هم نگاه كنيد، آنفيلد جايى فوق العاده و مخصوص است.» اگر شايعات به واقعيت بپيوندند، او خيلى زود در اين جو به ميدان خواهد رفت.