خبرگزارى فرانسه - ادينيو، پسر پله روز سه شنبه اعتراف كرد كه مارى جوانا مصرف مى كند، مسأله يى كه پله نيز با چشمانى اشكبار آن را تأييد كرد. پله كه از اين مسأله بسيار متأثر به نظر مى رسيد، گفت: «متأسفانه به دليل مشغله زياد متوجه اين مسأله نشدم. اين بسيار ناراحت كننده است چون من هميشه با مواد مخدر مبارزه كرده ام و متوجه نبودم كه اين ماجرا در خانه خودم جريان دارد.»
ادينيوى ۳۵ ساله، دروازه بان سابق سانتوز روز سه شنبه و در حضور وكيلش در اداره مبارزه با مواد مخدر سائوپائولو به اين موضوع اعتراف كرد. او يك روز قبل از آن به همراه ۵۰ نفر كه متهم به تماس با گروه هاى تبهكار ريو و سائوپائولو بودند دستگير شده بود. ادينيو به مصرف مارى جوانا اعتراف كرد ولى در مورد همكارى با شبكه توزيع مواد مخدر اظهار بى گناهى كرد. سه شنبه بعدازظهر پله توانست پسرش را ملاقات كند. آنها همديگر را در آغوش گرفتند و گريه كردند. پله در اين مورد گفت: «ما فرصت صحبت با يكديگر را نداشتيم و بابت اين مسأله متأسفم.» به نوشته مطبوعات محلى، پليس مكالمات تلفنى متهمان را ضبط كرده كه در آن ادينيو با يكى از رهبران باند توزيع مواد مخدر و پول شويى گفت و گو كرده است.

اكيپ - پيش از مسابقه حساس ديشب آرژانتين و برزيل در مرحله مقدماتى جام جهانى ۲۰۰۶ در منطقه امريكاى جنوبى، مارادونا اسطوره فوتبال آرژانتين به اردوى تيم ملى برزيل در بوينس آيرس رفت و پيراهنش را با رونالدينيو عوض كرد.
روز دوشنبه قهرمان جهان در سال ۱۹۸۶ به هتل محل اقامت برزيل رفت. مارادونا تى شرتى پوشيده بود كه بر روى آن جمله «من عاشق آرژانتين هستم» ديده مى شد.
او پيش از تعويض پيراهنش با رونالدينيو، مهاجم برزيلى بارسلونا را در آغوش گرفت.
رونالدينيو كه از اين ملاقات كاملاً تحت تأثير قرار گرفته بود، گفت: «چطور بگويم،ديه گو شخصيتى دست نيافتنى است.» ستاره آرژانتينى پس از آن با ساير بازيكنان برزيل از جمله روبينيو، كافو و روبرتو كارلوس ملاقات كرد.

نشريه اكيپ - بعيد نيست يكى از همين روزها قلب ديه گو مارادونا از تپيدن بيفتد. براى همين همه به تكاپو افتاده اند. تلويزيون ها با پخش بازيهاى قديمى، هواداران ديه گو را مى گريانند. هنر هفتم هم كه روز به روز توجه بيشترى به فوتبال مى كند، سقوط وحشتناك اسطوره آرژانتينى را سوژه مناسبى مى داند. سينما به سرعت وارد عمل شده و تا زمانى كه «سوژه» زنده است، به دنبال ساخت فيلم هاى مستند يا سينمايى است كه ممكن است پايان آنها با مرگ او همزمان شود.
اگر زين الدين زيدان شايستگى اين را دارد كه از او يك فيلم بسازند (فيليپ پارنو، كارگردان فرانسوى و داگلاس گوردون، كارگردان اسكاتلندى به دنبال تهيه فيلمى از زيدان هستند)، براى مارادونا قرار است چهار فيلم ساخته شود: دو فيلم مستند و دو فيلم داستانى.
اما خبرسازترين آنها بدون شك فيلم مستندى است كه قرار است امير كاستاريكا، برنده دوگانه نخل طلايى كن و عضو هيأت داوران جشنواره در سال جارى بسازد.
كارگردان صرب كه در جريان فيلمبردارى هايش هم به ندرت از توپ فوتبال جدا مى شود، در ماه مه گذشته در گفت و گو با اكيپ گفت: «كليد موفقيت در فوتبال، سرعت است.» كاستاريكا در اين گفت و گو خصوصيات يك بازيكن ايده آل را اينگونه بر مى شمارد: سرعت، دريبل، انرژى و زرنگى. خصوصياتى كه تقريباً در سينماى او نيز ديده مى شود.
كارگردان فيلم «زندگى يك معجزه است» در تماس با يك تهيه كننده اسپانيايى توانست با مارادوناى معجزه گر ملاقات كند.
اين اتفاق در سوم آوريل سال جارى و در جشن صد سالگى بوكاجونيورز در بوينس آيرس اتفاق افتاد؛ باشگاهى كه در سال ۱۹۸۱ «پسر طلايى» را معرفى كرد و در دو دوره در سال هاى ۹۵ و ۹۷ ميزبان او بود. به همين مناسبت مارادونا كه حامل مشعل اين مراسم بود، باز هم وزشگاه بومبونرا را به هوا فرستاد. درست مانند لحظه يى كه محمد على كلى در مراسم افتتاحيه المپيك آتلانتا ظاهر شد.
كاستاريكا در ماه اكتبر و در تولد ۴۵ سالگى مارادونا در ناپولى نيز با او ملاقات خواهد كرد، اما فعلاً كاستاريكا خيلى گرفتار است. از سوى ديگر مارادونا هم در محاصره مشاوران و مشغول تبليغاتى است كه تنها بوى پول مى دهد. خلاصله اينكه به اين زودى مارادوناى كاستاريكا را نخواهيم ديد.
ژان كريستف روزه كه پرتره هاى فوق العاده يى از گارينشا، فوستوكوپى و «۱۱ مرد طلايى» مجارستان در دهه ۵۰ تهيه كرده، اين مسأله را تأييد مى كند: «همه راه ها به پول ختم مى شود.» روزه هم به دنبال تهيه مستندى از مارادونا است. «اولويت، اطرافيانى هستند كه بايد از زندگى خصوصى او بگويند. اما در يك فيلم مستند به كسى پول نمى دهند وگرنه از حرف هاى آنها تعبير ديگرى مى شود. حالا ما مجبوريم اين مسأله را به اطرافيان مارادونا بفهمانيم.»
اما در مورد مارادونا يك مشكل ديگر نيز وجود دارد:«هنوز كمى زود است كه مارادونا را يك شخصيت تاريخى بناميم و او هنوز جزيى از مردم است.» ژان كريستف روزه خوب مى داند كه با چه پارادوكسى روبرو است. «مارادونا يك آرژانتينى اصيل است، يك كودك فقير و نابغه اما او چهره يى جهانى نيز دارد. در ناپل او نماينده مردم جنوب ايتاليا بود.» بدون شك در اين فيلم به موضوع كوكايين نيز پرداخته خواهد شد اما علاوه بر جنبه روانشناسى مسأله نكته مهم رابطه ميان مواد مخدر و ورزش است: «اين سؤالى است كه اين روزها بايد به آن پرداخته شود.»
در مواجهه با چنين مشكلاتى بعضى از كارگردانان ترجيح دادند كه فيلم داستانى بسازند. جرقه يى براى سينماى آرژانتين كه به دنبال پشت سر گذاشتن بحران اقتصادى سال ۲۰۰۰ است. براى زخم هاى عميق احتياج به داروهايى قوى است. در فيلم آتى كارلوس سورين، مارادونا نقش يك منجى را دارد كه يك هيزم شكن را از مرگ نجات مى دهد و او در عوض تنديسى به او هديه مى كند. سناريوى اين فيلم نشان دهنده تب مارادونا و نگاه احساسى به او در آرژانتين است.
پروژه ماركو ريسى، كارگردان ايتاليايى كلاسيك تر است و در پايان ماه ژوئن در آرژانتين كليد مى خورد. اين يك بيوگرافى جامع از اين بازيكن است. مائوريتزيو تدسكو، تهيه كننده اين فيلم مى گويد: «همه چيز از اسپانيا شروع شد. شركت تلفونيكا در سال ۲۰۰۰ از مارادونا امتياز ساخت يك فيلم از زندگى او را گرفت و بعداً آن را به گلوبومديا منتقل كرد. اين گروه تلويزيونى اسپانيايى با ما تماس گرفت و سناريوى «دست خدا» از دل يك گفت وگوى طولانى بيرون آمد.»
ماركو ريسى نامه يى به مارادونا نوشته است: «چيزى كه برايم جالب است زندگى پر فراز و نشيب شما است. از فقر اوليه تا قله افتخار و بعداً سقوط و درد.» ريسى در اين مورد مى گويد: «حتى نمى دانم كه اين نامه به دست او رسيده يا نه.» او براى تصاوير فيلم از صحنه هاى آرشيوى استفاده خواهد كرد. در ماه سپتامبر، فيلمبردارى به بارسلونا و بعداً به ناپولى منتقل مى شود، جايى كه كارگردان قول يك سورپريز در ورزشگاه سان پائولو را مى دهد.
ريسى براى اين فيلم سه بازيگر مختلف را انتخاب كرده است: «ابتدا دوران كودكى بين ۸ تا ۱۰ سالگى،سپس دوران نوجوانى بين ۱۶ تا ۱۷ سالگى و سرانجام بازيگرى براى دوران جوانى كه به كمك پروتز دوران معاصر نيز شبيه سازى خواهد شد.» اما نام اين بازيگر چيست؟ ريسى آرزو مى كرد كه اين فرد بنيسيو دل تورو باشد: «اما او ۹۰/۱ متر قد دارد و يازده ميليون دلار مى خواست.» ريسى هنوز به دنبال فرد ايده آل است.
سوژه مارادونا جذابيت سناريو را تضمين مى  كند: نورهاى خيره كننده و سايه هاى تاريك و ترسناك.
اين فيلم هيچ ربطى به پروژه هاى هاليوودى ندارد كه ستارگان تجارى فوتبال براى فروش بيشتر محصولات در بازارهاى آسيا و امريكا در آن ايفاى نقش مى كنند. اين بار هيچ خبرى از مواد مخدر و سقوط  هاى هولناك نيست. اين ماجراى يك كودك فقير آرژانتينى يا برزيلى است كه به بهترين بازيكن جهان تبديل مى شود. شايد يك مارادونا كه تمام گناهانش شسته شده است.
مارادونا اما در مورد اين پروژه ها كه به او تقديم مى شود، چه فكر مى كند؟ بدون شك او خوشحال است كه هنوز به مانند سال هاى نه چندان دور مورد توجه است. اما آيا عمر او براى ديدن اين فيلم ها كفايت مى كند؟
مترجم: آرمن ساروخانيان

خبرگزارى فرانسه _ تصميم اشلى كول براى مبارزه با جريمه صد هزار پوندى اش به خاطر صحبت كردن با مسؤولان چلسى بدون اجازه مديران آرسنال ممكن است به حضور در دادگاه سوييس ختم شود. ممكن است تا آن زمان اين مرد ۲۴ ساله با توجه به تمايل باشگاه هاى رئال و بارسا براى استخدامش و پرداخت مبلغى حدود ۲۰ ميليون پوند، ديگر عضو آرسنال هم نباشد. آرسنال تأكيد كرده كه مى خواهد كول را نگه دارد اما كول هفته گذشته در مصاحبه يى با يكى از روزنامه ها گفت: «ديگر نمى توانم تحمل كنم. همه چيز تمام شد.» تيم قانونى كول اعتقاد دارند كه قوانين كنونى محدود به تجارت شده است و اگر رأى دادگاه بعدى عليه كول صادر شود، او به همراه تيمش مى تواند به دادگاه عالى ورزش در سوييس شكايت كنند. گراهام شير، وكيل كول در گفت وگو با خبر شبكه ITV گفت: «منتظر نتيجه تجديد نظرمان هستيم. پس با توجه به نتيجه دادگاه و تصميم  اشلى و راهنمايى دادن به او عمل مى كنيم همه چيز بستگى به رضايت يا عدم رضايت او از حكم صادر شده دارد.

رويترزـ همه چيز براى رابين فان پرسى مهاجم هلندى و جوان آرسنال طى ماه هاى اخير عالى پيش رفته است. او ابتدا در هفته هاى واپسين فوتبال باشگاه هاى انگليس در فصل گذشته خوش درخشيد و سپس شنبه شب طى پيروزى صفر _ ۲ هلند بر رومانى در دور مقدماتى جام جهانى ۲۰۰۶ اولين بازى ملى اش را نيز براى هلند تجربه كرد و روند تكاملى خود را استمرار بخشيد.
البته وقتى فان پرسى به ميدان اعزام شد هلند با همين نتيجه از رومانى پيش بود، ولى ماكروفان باستن مربى هلند ترجيح داد اين جوان را بيازمايد و كارايى اش را در سطح ملى بسنجد.
فان پرسى قبل از آمدن به لندن سه سال را در فاينورد گذرانده بود و بنابراين با شرايط روتردام محل انجام ديدار تيم هاى ملى هلند و رومانى كاملاً آشنا بود. او كه ۲۱ سال دارد صاحب احساسى خاص نسبت به روتردام يعنى شهر زادگاه خود است. هر چند آخرين بازيهاى او با پيراهن باشگاه فاينورد اين شهر و تحت رهبرى به دست فان مارويك لزوماً خاطرات شيرينى را براى او در برنداشت. خودش مى گويد: «حس مى كردم كه فان مارويك (كه اينك مربى بوروسيا دورتموند است) اطمينان لازم را به من ندارد و اين را انتقادات صريح وى از من نيز نشان مى داد. در اين گونه موارد نمى توانيد ارتباط كارى مناسبى با يك فرد داشته باشيد.»

پايين ترين نقطه
فان پرسى حتى در اوايل پيوستنش به آرسنال در جا افتادن در اين تيم نيز مشكل داشت. او در ماه فوريه و با گرفتن كارت قرمز طى مسابقه آرسنال با ساوتهمپتون اوج اين احساس بد را در زندگى خود بروز داد و خودش آن را پايين ترين نقطه زندگى اش توصيف مى كند. با اين حال خودش مى گويد كه شايد همان اخراج نقطه عطف حضور او در هايبرى بوده و اوجگيرى وى را مقدور كرده باشد. «آرسن ونگر از نمايش هاى من راضى نبود و مانده بودم كه چه بكنم. فهميده بودم كه پس از آن اخراج بايد كارهاى مهمى را به قصد جبران انجام بدهم. با استيو رولى (مدير بخش استعداديابى و استخدام نفرات تازه در آرسنال) نيز صحبت كردم و او هم بر اين باور بود كه چيزى در بازى من غايب است كه بايد در پى كشف  و كسب آن باشم. ونگر نيز همين اعتقاد را داشت، اما هيچ يك حاضر نبودند به صراحت بگويند كه عنصر غايب در بازى من چيست و مايل بودند كه خودم آن را پيدا كنم.»

راه و روش درخشش
با اين حال فان پرسى آدمى كودن نبوده و نيست. «شروع كردم به تماشاى روش تمرينات و بازى روبر پيرس و آن وقت بود كه فهميدم آنها از من چه مى خواهند. خواست آنها اين است كه يك بازيكن حتماً در كارهاى دفاعى مشاركت كند ولى چه در حالت دفاع و چه حمله ساده عمل كند و سرعت در حول و حوش خط دفاعى حريف را فراموش نكند.
من نيز همان روش ها و حل شدن در بازى تيمى را هدف گرفتم و به نوعى در نمايش گروهى تيم خود عجين شدم و به نقطه فعلى رسيدم.»
فقط سه هفته از اخراج او در برابر ساوتهمپتون مى گذشت كه در مقابل بلك برن به عنوان بازيكن فيكس به ميدان رفت و تك گل پيروزى ساز آرسنال را به ثمر رساند. او سپس در مرحله نيمه نهايى جام حذفى انگليس نيز طى پيروزى صفر _ ۳ در برابر همين رقيب ۲ بار ديگر گلزنى كرد. خودش مى گويد: «طى اين فصل تجربيات زيادى كسب كرده و آشكارا بازيكن بهترى در قياس با گذشته شده ام. بازى و تمرين كردن هر روزه در كنار نفراتى مثل بازيكنان آرسنال نيز سهم مهمى در پيشرفت من داشته است. وقتى در جريان تمرينات با امثال سول كمپبل سر و كله مى زنيد، بديهى است كه به بازيكن بهترى بدل خواهيد شد، زيرا در جريان مسابقات با حريفان ساده ترى مصاف خواهيد داد. در اين فصل ياد گرفتم كه چطور انتقادات را بشنوم و بپذيرم و از آنها براى ارتقاى سطح بازى ام سود جويم. اين تنها راه براى كسب موفقيت در آرسنال است.»

نقش يزرگ برگ كمپ
دنيس برگ كمپ هم باشگاهى و هموطن كهنه كار فان پرسى نيز در پيشرفت او سهم زيادى داشته است و به نظر مى رسد كه با توصيه هايش توانسته است راه حل مشكلات را به فان پرسى نشان بدهد. فان پرسى مى گويد: «اين احترام و ارتباط كارى، دو طرفه و متقابل است. برگ كمپ راهنمايى هاى زياد و ارزشمندى به من كرده است و به لحاظ فنى نيز چنان بازيكن بالايى است كه با نگاه به حركاتش مى توانيد چيزهاى زيادى را ياد بگيريد. در جريان تمرينات نيز دايماً راه و چاه را به من نشان مى دهد. او حتى در موقع تمرينات هم بسيار پر كار است و كم فروشى نمى كند و براى من كه بسيار جوان تر از او هستم، اين يك درس آموزنده است.»

پنالتى زدن به جاى ادو
پايان فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ فوتبال اروپا براى فان پرسى پربار بود زيرا آرسنال جام حذفى انگليس را برد و يكى از ضربات پنالتى حين نبرد فينال در برابر منچستر يونايتد كه اين عنوان را به تفنگداران بخشيد، فان پرسى گل كرد. خودش مى گويد: «آن واقعه يك نقطه اوج براى من بود و بازى كردن در حضور ۸۰ هزار تماشاگر در كارديف ولز نمى توانست واقعه يى ساده باشد. قرار بود ادو يكى از پنالتى ها را بزند، اما چون آخرين مسابقه اش براى آرسنال قبل از ترك باشگاه بود، احساس راحتى نمى كرد و از ونگر خواست كه او را معاف كند. اينجا بود كه من پا پيش گذاشتم و خواستار زدن پنالتى شدم. شايد سخت ترين كار زندگى ام بوده باشد، اما با موفقيت انجام شد و احساسى فوق العاده را به من بخشيد.»
با توجه به اينكه او در سطح ملى نيز «راه» افتاده است، قطعاً اين آخرين افتخار عمده فان پرسى نخواهد بود.
مترجم: وصال روحانى