پس از شكست تيم پگاه مقابل شموشك ميزان جريمه هاى بازيكنان اين تيم اعلام شد. تمام بازيكنان تيم پگاه به دليل شكست مقابل تيم هاى پرسپوليس و پاس در مجموع با جريمه سنگين ۲۰ ميليون تومان (۱۰ ميليون تومان براى هر مسابقه) مواجه شدند. همچنين بازيكنان اصلى كه در تركيب تيم پگاه مقابل ملوان و شموشك به ميدان رفتند نفرى يك ميليون تومان جريمه شدند. بازيكنان ذخيره اين دو مسابقه به مبلغ دوازده ميليون ريال جريمه شدند و نفراتى كه نتوانستند در ليست ۱۸ نفره قرار بگيرند ۲۰ درصد بيشتر از نفرات ذخيره يعنى مبلغى معادل چهارده ميليون و چهارصد هزار ريال جريمه شدند. البته جريمه هاى نفرات تيم پگاه به دليل شكست مقابل شموشك و ملوان خارج از اساسنامه باشگاه بوده است و به دليل سه شكست متوالى اين تيم مقابل حريفان خود توسط مسؤولان باشگاه در نظر گرفته شده است. لازم به ذكر است براساس اساسنامه اين باشگاه در صورت برد مقابل پرسپوليس و پاس به كل بازيكنان پگاه مبلغ يك صد ميليون ريال پاداش داده مى شد كه بعد از باخت مقابل اين دو تيم اين مبلغ به صورت جريمه از نفرات تيم كم شد.

جلوى پرسپوليس يك چهره استثنايى براى تيمش بود؛ وقتى با دريبل هايش مدافعان باتجربه اين تيم را باقى گذاشت و روى دروازه حريف سانتر مى كرد، بدون اينكه بازيكنى بتواند براى او مزاحمتى ايجاد كند. او اين كار را به دفعات انجام داد.
خسرو حيدرى روز پنجشنبه در ديدار پرسپوليس پيكان همه را غافلگير كرد. هافبك ۲۱ ساله تيم قعرنشين جدول در اين بازى تقريباً تنها بازيكن سربلند تيمش بود. با اينكه پيكان بازى را به پرسپوليس واگذار كرد او در دقايق پايانى بازى از جناح راست تيمش به سمت چپ رفت و بازى اش بيش از پيش به چشم آمد: «در اين لحظات بيشتر توپ هاى ما به سمت چپ منتقل مى شد، براى همين من هم بيشتر صاحب توپ بودم و مى توانستم راحت تر كار كنم.»
خيلى ها معتقدند اگر خسرو حيدرى در حال حاضر در تيم ديگرى بازى مى كرد، به طور حتم به اردوى تيم ملى دعوت مى شد اما گناه اين بازيكن اين است كه در پيكان توپ مى زند، تيمى كه در ۱۵ هفته نيم فصل اول هيچ گاه پيروز نشد. «اين هم از بدشانسى من است. به هر حال وقتى تيم نتيجه نمى گيرد، بازيكن هم به چشم نمى آيد. البته شايد اگر در اول فصل به تيم ديگرى هم مى رفتم، الان وضعيتى بهتر از پيكان داشتم. به هرحال من تيمم را دوست دارم.»
در شرايط فعلى شايد امير قلعه نويى بيش از همه حسرت نداشتن چنين بازيكنى را بخورد زيرا خسرو حيدرى پيش از شروع فصل مى خواست به استقلال برود. او حتى دو جلسه تمرين هم با اين تيم انجام داد اما سهل انگارى مسؤولان استقلال و البته مربيان، اين بازيكن را از آبى پوشان پايتخت دور كرد. «خيلى دوست داشتم در استقلال بازى كنم. مرفاوى هم در تيم جوانان اين تيم مربى ام بود. يك حس خاصى نسبت به اين تيم داشتم ولى مسؤولان استقلال با من روراست نبودند.»
جالب اينكه حيدرى وقتى قيد استقلال را زد و به پيكان رفت، خيلى ها گفتند او مى خواهد توسط همايون شاهرخى (مربى وقت پيكان) به تيم ملى برسد. اين شايعات حدود يك هفته دهان به دهان مى چرخيد ولى حيدرى از پيكان هيچ وقت به تيم ملى دعوت نشد: «خدا را شكر كه دعوت نشدم! وگرنه كلى حرف پشت سرم بود اما حالا اگر به تيم ملى دعوت شوم فكر نمى كنم ديگر حرف و حديثى باشد چون الان خيلى ها مرا در حد تيم ملى مى دانند. در اين دوره كه به اردو دعوت نشدم ولى سعى مى كنم در دوره هاى بعدى باشم. يعنى هدفم همين است.»
اگر بگوييم پيستون راست پيكان بازيكن بدشانسى است، بيراه نگفته ايم.
حيدرى زمانى كه در ابومسلم بود به همراه جبارى به اردوى اميدهاى ايران براى المپيك دعوت شد ولى فيروز كريمى به اين دو بازيكن اجازه حضور در تمرينات اميد را نداد. او البته بعدها دوباره از سوى حسين فركى به تيم المپيك دعوت شد و در تمرينات شركت كرد اما در روزهاى آخر اردو، به همين دليل نتوانست خودش را به بقيه ملى پوشان برساند و در دو بازى آخر اميدهاى ايران در مقدماتى المپيك ۲۰۰۴ آتن نيز نيمكت نشين بود.
خودش مى گويد: «اينها مهم نيست. من اول راه هستم. بالاخره خودم را به تيم ملى بزرگسالان مى رسانم. گذشته ها گذشته. من فقط به آينده فكر مى كنم.»

عنايتى اين هفته گل نزد تا اصلى ترين رقيبش با ۲ گلى كه به ثمر رساند، جاى او را در صدر تنگ تر و تنگ تر كند. عنايتى فقط با يك گل بيشتر بالا سر فريدون فضلى ايستاده. اگر در هفته هاى آينده كم كارى كند، بى شك فضلى راحت مى تواند او را در صدر بگيرد. مهاجم گلزن ابومسلم كه هم اينك ۱۰ گله است، مى گويد: «اگر در اختيار خودم باشم و زياد به حاشيه نروم راحت به عنايتى مى رسم. يك گل كه چيزى نيست. امسال هدفم اين است كه آقاى گل شوم. يه كمى تلاشم را بيشتر كنم به اين هدفم مى رسم.»
اگر كجى زمين تختى مشهد برطرف شود كه ان شاءالله مى شود! فضلى راحت تر آقاى گل مى شود: «آره به  خدا. بابا اين زمين واقعاً وضعش خراب است. خدا كند برف و باران بيايد شايد در اين صورت وضعيت زمين يه كمى بهتر شود، چون وقتى خشك باشد راه رفتن روى آن مكافات است چه برسد به بازى.»
مهاجم ابومسلم برد نزديك برق را به خرابى زمين ربط مى دهد و مى گويد: «،۴ ۵ موقعيت خوب را به خاطر همين زمين از دست داديم. اصلاً نمى شد توپ را استپ كرد. اگر همين بازى را در ورزشگاه ثامن انجام مى داديم حداقل ،۵ ۶ گل مى زديم.»
البته نبايد اين را فراموش كرد كه ابومسلم دوباره در دقايق پايانى روى يك ضربه پنالتى به گل رسيد و بازى را برد. براى چندمين بار است كه چنين اتفاقى رخ مى دهد. آيا داوران به نفع ابومسلم سوت مى زنند يا...: «نه بابا اصلاً اين طور نيست. حالا در بازى ذوب آهن قبول دارم كه خطايى كه روى من اتفاق افتاد پشت محوطه جريمه بود و من خودم را به محوطه انداختم اما در ساير بازى ها داور به درستى پنالتى گرفت. همين آقاى نصيرزاده در نود مدام ضد ما حرف مى زند. مى گويد در بازى ذوب آهن از ۳ پنالتى ما ۲ تا پنالتى نبود. اين آقا با همه داوران مشكل دارد. اين هم اثرات احساساتى بودن است ديگر.»
اما ممكن است همين احساساتى بودن كار دست خود فضلى هم بدهد. او از اينكه در ليست تيم ملى هيچ جايى ندارد، ناراضى است. زياد در اين باره صحبت نمى كند اما همان چند جمله يى را كه به زبان مى آورد، مشكل ساز است. او مى گويد: «خيلى متأسفم. نمى دانم چرا ما را نمى بينند. اگر ملاك، بازى هاى ليگ باشد من از بعضى مهاجمانى كه به اردو دعوت شده اند بهترم. فورواردى را دعوت كرده اند كه نصف من گل زده. اين يعنى چى.»
فضلى هر لحظه برافروخته تر مى شود: «من مطمئنم داخل تيم ملى يك خبرهايى هست. بعضى از بازيكنان اگر خوب هم نباشند دعوت مى شوند اما بعضى ديگر نه. من حقم بود كه اين بار در ليست باشم اما حقم را خوردند.»
فقط پيش انداختن بحث بازى برق مى توانست تا حدودى فضلى را آرام تر كند. او مى گويد: «خب داشتم در مورد اين بازى مى گفتم. برقى ها مثل عرب ها بازى مى كردند. وقتى بازى مساوى شد خودشان را به زمين مى انداختند و وقت تلف مى كردند. حيف شد بايد با تفاضل بيشترى مى برديمشان...»

حسن عبدالهاشم پور
افاقه كرد داروى شفابخشى كه پيوس آن را براى بازيكنان مضطرب شموشك تجويز كرده بود. معجون يا شهد جادويى نبود آنچه او به قلب بازيكنان تزريق كرد فرشاد تنها به آنها ياد داد كه خودشان را دست كم نگيرند: «خيلى با آنها صحبت كردم. با تك تك آنها حرف زدم و از تجربيات خودم برايشان گفتم. بچه ها نمى ترسيدند فقط دچار نوعى كوچك بينى شده بودند كه خوشبختانه آن هم حل شده.»
كوچك مردان بزرگ شدند. حالا كه به تعطيلات خورده ايم جوانانى كه شموشك آورده تا فوتبال سطح اول ايران را متعجب كنند بهتر مى بينيم. ابوذر رحيمى، سعيد كوزه گر، محسن يوسفى، محمد غريب و ... كه انگار منتظر پيوس بودند تا جوهر خود را نشان دهند. شموشك سرانجام از ميهمانى خوشحال بازگشت. ديگر ميزبان غذاى تلخى را به شموشك تعارف نمى كرد. پگاه گيلان اولين تيمى بود كه در خانه اش مقابل شموشك تسليم شد. شموشك با پيكان مساوى كرده بود و اين تنها و تنها نتيجه خوب اين تيم در بازيهاى دور از خانه بود. نوشهرى ها به همه مى باختند و حتى در اهواز براى اولين بار در چند سال اخير بيشتر از ۴ گل خوردند. ۶ گلى كه به تور دروازه آنها دوخته شد خود محرك اصلى بود براى اينكه پيوس بخواهد زودتر نتيجه كار خود را ببيند. او تيم نپخته اش را انعطاف پذير كرد و بالاخره بندرى ها رودربايستى با صاحب خانه را كنار گذاشتند و فوتبال پيروزمندانه يى را ارايه دادند. شموشك در مكان سيزدهم جدول با ۱۶ بازيكن و ۳ مربى رفته چنين نتيجه يى حتى براى مهندس درويش صاحب باشگاه هم باورنكردنى است. بندرى ها با ۵۰۰ ميليون تومان هزينه بالاتر از تيم هاى ميلياردى برق شيراز، پگاه گيلان و پيكان تهران پرچم خود را برافراشته كرده است. در حالى كه نوشهرى ها فكر مى كردند تيمشان يك شكست ديگر را مى پذيرد و از رشت بدون امتياز باز مى گردد  شموشك هر ۳ امتياز را از جيب پگاه در آورد. بازيكنان شموشك تا نوشهر در اتوبوس شادى مى كردند. اشك هاى شوق چند تن از جوانان تيم بزرگترها را مجبور مى كرد كه بلند شوند و آنها را در آغوش بگيرند. پيوس لابد در بازگشت به خانه به اين فكر مى كرد كه تيمش ترس را پشت در هاى ورزشگاه شهيد عضدى رشت قال گذاشته و دارد مى آيد. او خوشحال است كه به بازيكنان خود ترسو نمى گويد و بازيكنان هم شاد هستند كه روى ديدن پيوس را دارند.

وقتى اسكوربورد ورزشگاه آزادى لحظاتى بعد از گل جواد كاظميان، تصوير حامد كاويانپور را نشان داد، همه نگاه ها به سمت جايگاه VIP برگشت. شماره ۱۰ پرسپوليس يك گوشه نشسته و صورتش را در آن سرماى سوزناك زير كاپشن مخفى كرده و با حسرت به مستطيل سبز نگاه مى كند. رفته رفته ولوله يى در بين جمعيت حاضر در ورزشگاه به پا مى شود و اين نام طنين انداز مى شود؛ حامد كاويانپور. بعضى از تماشاگران به سمت هافبك مصدوم پرسپوليس هجوم مى برند و از او امضاى يادگارى مى خواهند. حامد بعد از گذشت ۵ ماه از عمل جراحى بالاخره در يك محيط عمومى ظاهر شد تا شايد اينگونه نويد بازگشت به ميادين را بدهد.
كاويانپور بين دو نيمه سرى هم به جايگاه خبرنگاران زد تا ضمن گرم شدن، گلويى هم تازه كرده باشد.
حالا موقعيتى پيش آمده تا هافبك اسبق تيم ملى بعد از مدت ها با برانكو ايوانكوويچ روبرو شد. برانكو كه از گوشه و كنار وضعيت مصدوميت كاويانپور را جويا شده بعد از احوالپرسى مى پرسد: كى برمى گردى؟!
شايد كاويانپور خودش هم نمى داند كه دقيقاً در چه زمانى آماده بازى مى شود اما حدس او بر اين است كه «۱۵-۱۰ روز ديگر مى روم تمرينات پرسپوليس و دو سه ماه ديگر آماده بازى مى شوم!»
گفت و گوى ايوانكوويچ و كاويانپور خيلى زود جاى خودش را به خداحافظى مى دهد و طبيعى است كه حامد كمى دلگير باشد چرا كه برانكو از جام ملت ها تا به امروز فقط يك بار از طريق رضا چلنگر جوياى احوال شاگردش بوده و بس.
حامد وقتى در جايگاه با خبرنگار ايران ورزشى روبرو مى شود، حرف هاى ديگرى هم براى گفتن دارد. او مى گويد:«آمدم ورزشگاه تا بازى پرسپوليس را ببينم. هم فال است و هم تماشا. بعد از مدت ها حال و هواى گذشته برايم زنده شد. براى من كه هميشه بازيكن فيكس بوده ام و كمتر نيمكت نشين مى شوم سخت است كه روى سكوها بازى را ببينم. »
او در پاسخ به اين سؤال تكرارى و خسته كننده كه« كى برمى گردى؟» مى گويد:« مهم اين است كه وقتى برگشتم با توپ پر برگردم. همانطور كه مى دانى روزى ۶ ساعت تمرين مى كنم و تصميم گرفته ام بعد از تعطيلات يك هفته يى در تمرينات پرسپوليس شركت كنم. اين دفعه مى توانى روى حرفم حساب كنى!»
كاويانپور كه وعده حضور در تمرين پرسپوليس را يك ماه پيش داده بود، ظاهراً اين بار مى خواهد به قولش وفا كند. او مى رود و دوباره مى نشيند روى سكوهاى سرد ورزشگاه آزادى.
شايد او هنوز فراموش نكرده كه يك روز قبل از پرواز تيم ملى به چين، چگونه جام ملت هاى آسيا را در اوج آمادگى از دست داد. كاويانپور كه در ۱۸ سالگى به خاطر يك جلسه غيبت در تمرين تيم ملى از جمع ملى پوشان اعزامى به جام جهانى ۹۸ فرانسه بازماند، حالا به هيچ قيمتى نمى خواهد جام جهانى بعدى را از دست بدهد. روزى ۶ ساعت تمرين شوخى نيست. هست؟!

چرا مصطفى نبود؟
مسؤولان شموشك اميدوار بودند كه مصطفى مهدى زاده هم به تيم ملى دعوت شود. همه كاره  شموشك در اين فصل آماده بوده و گمان مى رفت كه در فهرست جديد تيم ملى باشد اما باز هم نبود!

كيش، شايد
بستگى به مايه يى دارد كه شموشك رو مى كند. اگر كفايت كند شموشك به كيش مى رود و در غير اين صورت در خانه مى ماند و تمرين مى كند. شايد هم پيوس و دسته جوانش سرى به شرق استان مازندران بزنند و ديدارهاى تداركاتى راحت انجام دهند.

واريز مى شود
دو برد متوالى پاداش هم دارد. شموشك فجرشهيد سپاسى را برد و بعد پگاه گيلان. ۶ امتياز چقدر مى ارزد؟ ۲ ميليون ريال براى هر بازيكن زياد نيست. اين پاداش واريز مى  شود به حساب بازيكنان تا بدانند خوب بازى كنند پاداش هم مى گيرند.

اين ابوذر
پيستون چپى كه گل شموشك را به پگاه مى زد سال پيش بايد بازى مى كرد ولى ميثاقيان نمى توانست مصطفى مهدى زاده را از لب خط بردارد تا ابوذر رحيمى بازى كند. امسال كه مهدى زاده هافبك تهاجمى است رحيمى فرصت پيدا كرده كه خودش را نشان بدهد كه البته خوب هم اين كار را انجام داده است.

تورنمنتى كه مى گويند نام «خليج فارس» برروى آن است و در كيش برگزار مى شود، اگر انجام شود بدون ذوب آهن است. ذوبى ها ديروز گفتند كه در اين تورنمنت شركت نمى كنند و رفتنشان به كيش فقط جنبه تفريحى دارد. بازيكنان ذوب آهن از بعد از بازى با فولاد به مرخصى رفتند و تا دوشنبه در تهران استراحت مى كنند. سه شنبه ساعت ۹ و نيم صبح با خانواده هايشان به فرودگاه اصفهان مى روند و از آنجا به كيش پرواز مى كنند. ذوبى ها در كيش حتى يك جلسه هم تمرين نمى كنند و هيچ وسيله ورزشى با خودشان نمى برند. آنها با پرواز ساعت ۱۱ ظهر جمعه به اصفهان بر مى گردند و از شنبه صبح تمرينات بدنسازى خود را شروع مى كنند.